10 lat Strefy PMI, 40-ty numer magazynu oraz mój 35-ty felieton to doskonała okazja do postawienia pytania: co powoduje, że można przez tak długi czas robić tak fantastycznie swoją robotę, mieć z niej wielką satysfakcję i co najważniejsze: mieć coraz więcej zadowolonych klientów, czyli… czytelników.
Podczas ostatnich wakacji przeprowadziłem duży eksperyment – workation, czyli połączenie pracy z wakacjami, nazywane po polsku pracowakacje!
Możecie być mocno zaskoczeni i zaintrygowani tytułem felietonu i zadać pytanie: a jaki jest związek słynnego brytyjsko-austriackiego filozofa Ludwiga Wittgensteina z zarządzaniem, w tym zarządzaniem projektami?
W 2019 roku napisałem felieton „Myślenie miało kolosalną przyszłość” (Strefa PMI, nr 25). Dziś – nieco kontynuując wątki z tamtego felietonu – o pokrewnym temacie, czyli o błędnych modelach mentalnych.
O roli i zadaniach menedżera i lidera powiedziano naprawdę mnóstwo. Mam jednak wrażenie, że we wszystkich tych dyskusjach, podejściach i metodach brakuje jednego, kluczowego elementu. I szczególnie ważnego w dzisiejszych czasach, czasach zmienności, coraz większego tempa działania i coraz większej złożoności.
W opisie jednej ze ścieżek programowych XV Kongresu PMI Poland Chapter (listopad 2020), tej pod nazwą Post Agile znajdziemy następujące zdanie i pytanie: „Today we can say that Agile is already a standard, but does Agile solve all our problems?”. Działam w świecie zarządzania projektami od blisko trzydziestu lat, od blisko dziesięciu także w świecie Agile. I dlatego poniżej znajdziecie kilka moich refleksji dotyczących powyższego zdania i pytania.
Na początek niespodzianka. Bowiem felieton nie będzie dotyczył znanej książki Simona Sineka Start with Why, której tytuł pozwoliłem sobie „pożyczyć” dla potrzeb tego tekstu.
Aktualna sytuacja (a piszę ten felieton w sierpniu 2020 r.) sprzyja zarówno refleksji o tym, co się dzieje na świecie, jak i spojrzeniu wstecz w minione lata. Zacznijmy od tego spojrzenia wstecz.
Projekty, biznes, świat „jakoś” funkcjonuje. Aż przychodzi moment prawdy, moment wielkiego kryzysu, zmiany reguł gry, moment pojawienia się – jak to określił Nassim Taleb – „czarnego łabędzia”. Czyli czegoś zupełnie niespodziewanego, zjawiska kompletnie nieprzewidywalnego. I często dopiero wtedy można zobaczyć, jak wygląda rzeczywistość wokół nas i krzyknąć „król jest nagi”. Krzyknijmy i my, przyglądając się rzeczywistości zarządzania i biznesu A.D.2020, w miesiącu maju.
Parafrazując generała Eisenhowera powiedziałbym: „Zarządzanie projektem jest niczym, zarządzaniem portfelem projektów i prac jest wszystkim”.
Dlaczego tak sądzę? Odpowiedź jest prosta.
Strona 2 z 6
